- وب سایت مهندس علي ماهرالنقش - http://www.amaher.ir -

فرهنگ عمومی (یک): چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است!

گاهی عباراتی بسیار متداول را در جامعه می شنویم، که ظاهری زیبا و پسندیده، ولی باطنی غیر صحیح دارد. جدای از اینکه ریشه این موارد در کجاست (خرافات، بدعت ها، استعمار، …) در این سلسله مقالات به آن اشاره ای می شود.

«چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است».

یعنی:

اگر خودت به چیزی احتیاج داشتی،  به دیگری نده. اول نیاز مالی ات را تأمین کن، بعد اگر خواستی به دیگری کمک کن.

اگر خانواده ات به پول، غذا، امکانات و … احتیاج داشتند، اول به خانواده ات بده، بعد اگر شد، دیگران.

و زیاد است از این مثال ها، متناسب با اینکه هر کسی در چه حدی مسئولیت داشته باشد.

*   *   *

امّا، اگر این باور درست است، پس واژه ایثار، از خود گذشتگی، فداکاری و … چه معنایی می یابد؟

مگر نمی خوانیم در قرآن کریم، «إِنَّ الْأَبْرَارَ یَشْرَبُونَ مِن کَأْسٍ کاَنَ مِزَاجُهَا کَافُورًا (۵) عَیْنًا یَشْرَبُ بهَِا عِبَادُ اللَّهِ یُفَجِّرُونهََا تَفْجِیرًا (۶) یُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ یخََافُونَ یَوْمًا کاَنَ شَرُّهُ مُسْتَطِیرًا (۷) وَ یُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلىَ‏ حُبِّهِ مِسْکِینًا وَ یَتِیمًا وَ أَسِیرًا (۸) إِنمََّا نُطْعِمُکمُ‏ْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِیدُ مِنکمُ‏ْ جَزَاءً وَ لَا شُکُورًا (۹) إِنَّا نخََافُ مِن رَّبِّنَا یَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِیرًا (انسان‏۱۰)»
«به یقین ابرار (و نیکان) از جامى مى نوشند که با عطر خوشى آمیخته است، (۵) از چشمه‏اى که بندگان خاص خدا از آن مى‏ نوشند، و از هر جا بخواهند آن را جارى مى ‏سازند! (۶) آنها به نذر خود وفا مى ‏کنند، و از روزى که شرّ و عذابش گسترده است مى ‏ترسند، (۷) و غذاى (خود) را با اینکه به آن علاقه (و نیاز) دارند، به «مسکین» و «یتیم» و «اسیر» مى‏ دهند! (۸)  (و مى ‏گویند:) ما شما را بخاطر خدا اطعام مى‏ کنیم، و هیچ پاداش و سپاسى از شما نمى‏ خواهیم! (۹) ما از پروردگارمان خائفیم در آن روزى که عبوس و سخت است! (۱۰)»

مگر داستان اهل بیت علیهم السلام را مکرر برای فرزندانمان نقل نکرده ایم، که علی رغم روزه داری و گرسنگی خودشان (پدر و مادر و فرزندان)؛ به مسکین و یتیم و اسیر انفاق کردند. یعنی:

*   *   *

چراغی که به خانه روا بود را به مسکین و یتیم و اسیر دادند.